ไม่เหยียนถิงกับถนนแห่งความเหงา: ทอสคานีเวอร์ชันไต้หวันระหว่างซวงซีและรุ่ยฟาง

สันเขาที่ถูกเรียกว่า “ทัสคานีเวอร์ชันไต้หวัน”

ปูเหยียนถิง (不厭亭) ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างเขต Ruifang และ Shuangxi ในนิวไทเป ซี่งทางหลวงหมายเลข 102 ทอดเลียบสันเขาคดเคี้ยวไปมา วงการช่างภาพเรียกที่นี่ว่า “ถนนแห่งความเหงา” (寂寞公路) การปั่นจากฝั่ง Shuangxi ขึ้นไปถึงปูเหยียนถิง ช่วงถนนหลักยาวประมาณ 12 กิโลเมตร สะสมความสูงราว 450 เมตร เมื่อทะเลเมฆแผ่คลุมสันเขา ถนนที่ทอดยาวเหมือนงูเงินเฉือนผ่านเนินเขาสีเขียว ก็ให้บรรยากาศแบบทัสคานีอยู่ไม่น้อย

ข้อมูลเส้นทาง

ลักษณะการไต่เขา

ช่วงออกตัวจากฝั่ง Shuangxi ทางราบเรียบ พอผ่านชุมชน Ganjiao (柑腳) ความชันเริ่มเพิ่มขึ้น และในช่วง 3 กิโลเมตรสุดท้ายมีช่วงชันเกิน 8% อยู่หลายช่วง ถนนไม่กว้างนัก ต้องระวังเวลารถสวนทาง พอถึงศาลาปูเหยียนถิงก็เป็นจุดสูงสุด มองเห็นเขาจีหลง (基隆山) และชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือได้รอบทิศ 360 องศา

วิธีเพิ่มโอกาสได้ภาพทะเลเมฆ

หลายคนตั้งใจขึ้นมาเป็นพิเศษแต่กลับมือเปล่า เพราะทะเลเมฆมีเงื่อนไข จากประสบการณ์จริงสรุปปัจจัยที่เพิ่มโอกาสได้ภาพได้ดังนี้: วันก่อนหน้ามีฝนตก เช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าแจ่มใส ไม่มีลมแรง คือชุดเงื่อนไขที่ทะเลเมฆมีโอกาสเกิดสูงสุด (พบได้บ่อยโดยเฉพาะในฤดูมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ) เวลาที่ดีที่สุดคือไปจองตำแหน่งล่วงหน้า 30 นาทีก่อนพระอาทิตย์ขึ้น แสงจะเปลี่ยนจากโทนน้ำเงินเป็นสีทองภายในเวลาประมาณ 20 นาที สาเหตุความล้มเหลวที่พบบ่อยสามอย่างที่ต้องหลีกเลี่ยง: ไปถึงช้าเกินไป (หลัง 8 โมงทะเลเมฆส่วนใหญ่สลายไปแล้ว), ลมแรงเกินไป (เมฆถูกพัดกระจาย), ฝนกำลังตก (หมอกไม่ใช่ทะเลเมฆ ทัศนวิสัยยิ่งแย่ลงและถนนลื่นอันตราย) แนะนำให้ใช้จักรยานเป็นพาหนะ ให้กล้องกับเสื้อกันหนาวเป็นตัวเอก อย่าอยู่เกิน 40 นาทีก็ควรเริ่มไต่ลง เพื่อเลี่ยงสภาพอากาศที่เปลี่ยนในช่วงบ่าย

ช่วงเวลาที่ดีที่สุด

ช่วงพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าและช่วงหลังฝนตกฟ้าใสคือช่วงที่ทะเลเมฆมีโอกาสเกิดมากที่สุด ฤดูใบไม้ร่วง–ฤดูหนาวมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือนําความชื้นมา เป็นฤดูท่องเที่ยวถ่ายภาพ แต่ก็หมายถึงอุณหภูมิต่ำและถนนลื่น ตอนลงเขาต้องลดความเร็วลงอย่างแน่นอน ฤดูร้อนมีพายุฝนตอนบ่ายบ่อย แนะนำให้ถอนตัวออกจากสันเขาก่อนเที่ยง

เส้นทางต่อยอด

• ต่อไปยังถนนเก่า Jiufen: มีร้านค้าและบรรยากาศวัฒนธรรม แต่ช่วงวันหยุดคนแน่นมาก
• ลงไป Jinguashi: พิพิธภัณฑ์ทองคำ, ซากโรงถลุง Shisan Ceng (十三層)
• ต่อไปยังสถานีรถไฟ Ruifang: พาจักรยานขึ้นรถไฟโดยสารท้องถิ่นเพื่อปิดท้ายทริปได้

เปรียบเทียบการเริ่มไต่จากฝั่ง Shuangxi กับฝั่ง Ruifang

ทางหลวงหมายเลข 102 สามารถไต่ขึ้นปูเหยียนถิงได้จากสองฝั่งคือ Shuangxi หรือ Ruifang (Mudan) ความยากและบรรยากาศต่างกัน:

สายถ่ายภาพส่วนใหญ่เลือกฝั่ง Shuangxi เพราะช่วงต้นมีทุ่งนาและชุมชน Ganjiao ให้บรรยากาศครบเครื่อง และรถน้อยที่สุด ส่วนสายซ้อมที่อยากถึงสันเขาในระยะสั้นที่สุดจะไปทางฝั่ง Mudan วิธีเล่นขั้นสูงคือการปั่นต่อเนื่อง “ขึ้นจาก Shuangxi ลงที่ Jiufen” รวมระยะทางประมาณ 32 กิโลเมตร รวบปูเหยียนถิง, Jiufen และแหล่งมรดกเหมืองแร่ Jinguashi ไว้ในทริปเดียว แต่ช่วง Jiufen วันหยุดรถเยอะคนพลุกพล่าน ต้องลดความเร็วลงให้แน่นอน

ข้อควรรู้เรื่องเสบียง

เติมน้ำและอาหารให้เต็มที่ในตัวเมือง Shuangxi ก่อนออกเดินทาง เพราะตลอดแนวสันเขาแทบไม่มีร้านค้า ปูเหยียนถิงมีเพียงศาลากับห้องน้ำ ไม่มีร้านขายของ ตลอดเส้นทางไม่มีจุดเติมน้ำประปา ในฤดูร้อนต้องเติมน้ำอย่างน้อย 1.5 ลิตรก่อนออกเดินทางให้แน่นอน

ความโรแมนติกของถนนแห่งความเหงา คือมันไม่เคยเอาใจคุณ ไม่มีร้านค้า ไม่มีเสียงปรบมือ มีเพียงลม สันเขา และลมหายใจของคุณเอง—นี่คือสิ่งที่ซื่อสัตย์ที่สุดของมัน

บทความที่เกี่ยวข้อง

• สายลมบนปูเหยียนถิง: ความโดดเดี่ยวและความกว้างใหญ่บนเส้นทางเนินเขาสลับของ Shuangxi
• ปั่นชมทะเลตามเส้นทางหลวงหมายเลข 102 ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือ: 秘境สองเมืองในเขต Greater Taipei ที่โอบกอดภูเขาและทะเล
• คู่มือ实战ปูเหยียนถิง Shuangxi: กับดักความชันและวิธีจัดจังหวะบนเส้นทางขึ้นลง 9.7 กิโลเมตร
• 162甲 Ruifeng: ปั่นเข้าสู่ทะเลเมฆในเขตชาชาอาลีซาน การเดินทางไกลบนทางชันที่ร่วมเต้นรำกับหมอกยามเช้า