เครื่องจำลอง PMC ความฟิต/ความล้า
ใช้ CTL, ATL, TSB และ TSS รายสัปดาห์ในอนาคต เพื่อประเมินความฟิต ความล้า และความพร้อมแข่งในช่วง 6 สัปดาห์
ช่วงที่คำนวณย้อนกลับนี้มีเป้าหมายให้ TSB ในอนาคตอยู่ราวโซนกระตุ้นการฝึกที่ -10 ถึง -30 หากสัปดาห์นั้นมีการซ้อม VO2 หรือแอนแอโรบิกหลายครั้ง ในทางปฏิบัติควรใช้ค่าใกล้ขอบล่าง
| วัน | TSS | CTL | ATL | TSB |
|---|---|---|---|---|
| 8/8 | 0 | 43.9 | 45.1 | -7.0 |
| 8/14 | 129 | 48.3 | 65.0 | -8.8 |
| 8/21 | 129 | 51.2 | 69.8 | -11.5 |
| 8/28 | 129 | 53.6 | 71.6 | -11.1 |
| 9/4 | 129 | 55.6 | 72.3 | -9.7 |
| 9/11 | 129 | 57.3 | 72.5 | -8.3 |
| 9/18 | 129 | 58.7 | 72.6 | -6.9 |
CTL คือแนวโน้มถ่วงน้ำหนักแบบเอกซ์โพเนนเชียล 42 วันของโหลดการฝึกระยะยาว ATL คือแนวโน้ม 7 วันของความล้าล่าสุด และ TSB คือผลต่างระหว่างความฟิตกับความล้า โมเดลนี้ย้อนกลับไปถึงกรอบแนวคิด impulse-response ที่ Banister และคณะเสนอไว้ กล่าวคือการฝึกให้ผลสองอย่างพร้อมกัน — ความฟิตที่เพิ่มขึ้นและอยู่ได้นาน (CTL) กับความล้าที่สะสมแบบระยะสั้น (ATL) — และ TSB คือผลต่างของทั้งสองที่บอกว่า「วันนี้รู้สึกอย่างไร」ค่า TSB ต่ำกว่า -30 ไม่ได้แปลว่าจะบาดเจ็บทันที แต่หมายความว่าควรให้ความสำคัญกับการฟื้นตัวมากขึ้น ส่วนก่อนวันแข่งมักปล่อยให้ TSB ค่อย ๆ ไต่ขึ้น
ที่มาของโมเดล: Banister, Calvert, Savage & Bach 1975, Australian Journal of Sports Medicine